Bom in broek

Imhof, Anne, 2017, Schilderij, K17, 04

Het schilderij kwam recht uit het atelier, op de sticker ernaast stond alleen nog maar de naam van de maker: Anne Imhof. Had het überhaupt al een titel? In aller haast gemaakt om nog mee te kunnen liften op de golf van aandacht? Het lijkt er wel op. Art Basel is dé plek waar het geld verdiend wordt en na de opening van de Biënnale, drie weken eerder, was Anne Imhof the talk of the town. Gouden Leeuw voor beste landenpaviljoen, lovende kritieken in de internationale media en volgens velen zo’n beetje de enige kunstenaar die in Venetië werk presenteert dat er echt toe doet.

Imhof, Anne, 2017, Faust, K17, 02

Imhof’s performance was inderdaad verbluffend, dat de kunstenaar er blijkbaar schilderijen van maakt misschien nog wel meer. Het model op het grote doek is de transgender die ook in de Venetië optrad. Met ontbloot bovenlijf en een wijde, zwarte trainingsbroek trok zijn/haar slanke verschijning alle aandacht. Op het schilderij in Bazel zien we hem/haar dezelfde gedaante, zij het zonder bril en misschien daardoor ook nog wat vrouwelijker. Geschilderd als staande figuur die dwars in beeld is geplaatst, tegen een lege achtergrond, zwevend en helemaal losgeweekt uit de werkelijkheid.

Imhof, Anne, 2017, Schilderij, K17, 01

De punch van het werk zit ‘m in het beeldrijn tussen de gehandschoende hand met de molotov-cocktail links en de onzichtbare hand die in de broek naar het kruis grijpt. Zeg het maar! De transgender als de bom die Anne Imhof in de wereld gooit? Onbepaalde seksualiteit als breekijzer voor een vastgeroeste orde? Radicaal, subversief, provocerend? Het is het allemaal en zeker ook zo bedoeld. Maar met dat alles blijft het in de eerste plaats een sterk beeld, een kunstwerk dat zichzelf handhaaft tegen alle interpretatiedwang in.
Vanaf komende zondag presenteer ik in een dubbele Art Update-lezing het verhaal van mijn bezoek aan de Documenta in Kassel en Skulptur Projekte in Münster. Met daarin ook een bredere blik op de kunstzomer van 2017 en Anne Imhof als een van de smaakmakers. Kijk hier voor meer informatie.

Raymond Pettibon in het Bonnefanten

Raymond Pettibon, 1990's, No Title

Raymond Pettibon is een kanjer, je constateert het meteen. Maar waarom? Goed tekenen kan hij niet, zijn werk is weerbarstig, moeilijk te doorgronden en lijkt vooral bedoeld voor eigen consumptie. Daarbij past het in geen enkel hokje. Moet je het zien als cartoon, als boekillustratie, als strip of als kunst? En dan die uitgebreide teksten waarmee het ook nog eens literatuur en filosofie wordt. Dat alles gedrenkt in een bijtende spot die op paradoxale wijze getuigt van een grote betrokkenheid bij de wereld. Ga er maar aan staan: je kunt er alle mogelijke labels opplakken maar geen enkel beklijft.

Raymond Pettibon, 2012, No Title (Let me say...)

Zou dat de reden zijn waarom het je zo fascineert, dat je lopend van het ene naar het andere werk blijft zoeken naar een sleutel? Iets moet er toch zijn. Een visie, een kern, een grote gemene deler? Dat ik er soms helemaal niets van begreep kwam ook door het bargoens waar de kunstenaar zich graag van bedient. Of omdat ik de citaten niet herkende.
Raymond Pettibon zelf maakt het allemaal niets uit, hij kan blijkbaar niet anders. Zijn werk is een overlevingsstrategie, het smalle pad dat hij bewandelt om zichzelf in stand te houden. Obsessief is het zeker, tegendraads, onhandig en anti-esthetisch ook. Maar door dat alles heen is een onvervreemdbare, unieke beeldende kracht zichtbaar. Raymond Petitbon is de regisseur die storyboards tekent voor de film over zijn wereld. De kunstenaar die het bestaan van binnenuit toont en er tegelijkertijd afstand van neemt. Die laat zien hoe je je op volstrekt persoonlijke en authentieke manier kunt verhouden met een bizarre en ongrijpbare wereld. En dat doet met een kunst die wars is van alle behaagzucht en eigenlijk helemaal geen kunst wil zijn.
Ga dat zien!

Raymond Pettibon, A Pen of All Work, Bonnefantenmuseum, Maastricht tot 29 oktober

The Golden Tower

Al ontworpen in 1976 maar nu pas gerealiseerd. James Lee Byars heeft het niet meer mogen meemaken maar zou zich geen mooiere plek voor zijn toren hebben kunnen wensen: aan het water in de bocht van het Canal Grande, een stukje voor de Santa Maria della Salute. Zijn weduwe liet weten dat: James Lee conceived of The Golden Tower as a monument to humanity. Venice was both his home and a metaphor for east meeting west. I can’t imagine a more fitting tribute in these times.
Voor de duur van de Biënnale is Byars gouden phallus het middelpunt van de stad. IJzersterk, niet alleen zuiver als kijkervaring maar ook als belichaming van een haast oneindige veelheid aan betekenissen en associaties.

Meer over het kunstwerk en alles wat er op de Biënnale verder te zien is, in de presentaties die ik vanaf zondag geef. Plaatsen en tijden vind je hier.

James Lee Byars, 1976-2017, The Golden Tower, 01 James Lee Byars, 1976-2017, The Golden Tower, 02 James Lee Byars, 1976-2017, The Golden Tower, 03 James Lee Byars, 1976-2017, The Golden Tower, 04

Demon with a Bowl

Moe en bepakt in Venetië aankomen en dan meteen dit! Even slikken, wat een gedoe en wat een mensen. Horden kunstliefhebbers uit alle hoeken van de wereld, die, net als ik, al een dag eerder zijn gearriveerd en nu alvast naar Damien Hirst in het Palazzo Grassi komen kijken.
Een bizarre show waar je heel wat van kan zeggen. Dat het lawaaikunst is – dat zeker. Dat Hirst een charlatan is die precies weet waar de jongens en de meisjes van het grote geld op kicken – het zal wel. Dat het allemaal heel veel is en je je afvraagt wat de kunstenaar nu eigenlijk wil, maar óók dat je ergens bent waar je nog nooit was en je alleen al daardoor gefascineerd bent.
En dan Demon with a Bowl! Pas gaandeweg realiseer je je hoe goed dit werk is. Gemaakt om per verdieping te bekijken, niet te overzien, letterlijk en figuurlijk, maar wel aanwezig en hoe!

Vanaf volgende week zondag uitgebreid verslag in lezing over de Biënnale.

Damie Hirst, Demon with a Bowl, 2017, 01 Damie Hirst, Demon with a Bowl, 2017, 02 Damie Hirst, Demon with a Bowl, 2017, 03 Damie Hirst, Demon with a Bowl, 2017, 04 Damie Hirst, Demon with a Bowl, 2017, 05 Damie Hirst, Demon with a Bowl, 2017, 06

Mountains and Seas

Ai, Weiwei, 2015, Mountains and Seas, 04

Ai Weiwei blijft verbazen. Weinig kunstenaars die de werkelijkheid zo dicht op de huid zitten dan hij. Niet alleen met zijn onderwerpen maar misschien meer nog met de middelen die hij inzet. In Château La Coste bij Aix-en-Provence is tot midden juni een prachtige installatie te zien waarin de kunstenaar gebruik makend van een eeuwenoude bamboetechniek een technisch verfijnd, spel van driedimensionale illusies oproept. Oud en nieuw, ver weg en dichtbij, het ik en de wereld, alles is verenigd in een door de computer gegenereerde, virtuele beeldruimte. Die, hoe ongrijpbaar ook, dankzij de bamboe nabij, tastbaar en menselijk blijft.
Bij binnenkomst weet je niet wat je gebeurt. Het is alsof je de verkeerde bril ophebt en alles dubbel ziet, een hallucinerend effect dat je in een vreemde staat van ontregeling brengt. Wat is dit eigenlijk? Een tekening, een sculptuur of een projectie? Het laatste toch het meest, maar dan driedimensionaal, een beetje als een digitaal hologram.
Nog voor dat het echte kijken is begonnen voel je al de opwinding van het nieuwe, de kracht van een werk dat je een nieuwe horizon aanreikt. Een ervaring die, naarmate je je verder naar binnen laat zuigen, alleen maar sterker wordt. Alle mogelijke beeldwerelden zijn door elkaar gemonteerd: van Lego-poppetjes en mythische wezens tot Marcel Duchamp. Verenigd onder de monumentale, zwevende figuur van een Chinese krijger.
Een van de scenes waar de voorstelling uit is opgebouwd heet With Passport. We zien de kunstenaar in de gedaante van een rondbuikige oosterse godheid. Om zijn hoofd een stralenkrans van bewakingscamera’s. Als spreekgebaar steekt zijn hand de middelvinger op. De boodschap is duidelijk: Ai Weiwei weet van geen wijken en roept ons op om mét hem stelling te nemen. Hoe absurd en complex onze wereld ook is, ze blijft een wereld van mensen die het met elkaar moeten doen.

Ai, Weiwei, 2015, Mountains and Seas, 01 Ai, Weiwei, 2015, Mountains and Seas, With Passport, 01 Ai, Weiwei, 2015, Mountains and Seas, With Passport, 02 Ai, Weiwei, 2015, Mountains and Seas, Paris is Crazy, 02

 

Ai, Weiwei, 2015, Mountains and Seas, 05

 

 

Eva Braun en koning Boudewijn

Tshibumba Kanda-Matulu, Remembering the Present, Paintings and popular history in Zaire, 1974-76, 02

Tshibumba Kanda-Matulu, Remembering the Present, Paintings and popular history in Zaire, 1974-76

De Documenta blijft verbazen. Uit alles spreekt een grote toewijding en diepgang maar nergens worden stellingen betrokken, dat is misschien wel het meest indrukwekkende. Hoe engagement en poëzie, ernst en speelsheid samenkomen..
Vergeleken met de brede, gevarieerde presentatie im het Museum of Contemporary Art is de tentoonstelling in het Benaki Museum veel geconcentreerder, compacter. Het parcours en de sterke thematische samenhang maken dat het geheel werkt als een essay, een fraai gecomponeerd beeldverhaal dat je met telkens weer nieuwe, verrassende wendingen steeds vaster in de greep neemt. Je komt binnen in de diepste lagen van het collectieve en persoonlijke bewustzijn, in de wereld van obscure seksuele verlangens en verdrongen ervaringen, van dromen en magie, van voodoo en mystiek.
Je ontmoet de jonge koning Boudewijn, die, nog pas uit het ei, tijdens de officiële feestelijkheden rond de onafhankelijkheid van Congo wordt ingehaald als de grote witte man. Om vervolgens door de pas geïnstalleerde president Patrice Lumumba te worden onthaald op een bijtende toespraak vol met verwijzingen naar de wreedheden die de Belgen in Afrika begingen. Lumumba die een paar weken later weer door muitende militairen werd vermoord. Bizarre gebeurtenissen die in de jaren 74-76 door Tshibumba Kanda-Matulu in meer dan honderd schilderijen zijn vastgelegd: Remembering the Present: Paintings and popular history in Zaire. Prachtige kunst die met haar wat naïeve, ‘onschuldige’ stijl des te dieper raakt aan een schijnende realiteit.
Of wat te denken van de mentale trip waar de Israëlische kunstenaar Roee Rosen toe uitnodigt? Live and Die as Eva Braun is de titel van een beeldende enscenering die je verplaatst naar de Berlijnse bunker waar Hitler en zijn entourage hun laatste dagen doormaakten. Maar dat dan weer gezien vanuit de verknipte ervaringswereld van Eva Braun. Fascinerend, indringend en onmogelijk tegelijk.

Lezingen Documenta 14 Athene:

Natlab, Eindhoven, za 15 april, 14.00-16.00
Van Abbemuseum, Eindhoven, ma 17 april, 14.00-16.00
Bonnefantenmuseum, Maastricht, zo 30 april, 14.00-16.00
Gemeentemuseum, Den Haag, do 4 mei, 11.00-13.00
Museum De Pont, Tilburg, za 6 mei, 14.00-16.00
MMKA, Arnhem, z0 7 mei, 14.00-16.00

Rosen, Roee, 1995-97, Live and Die as Eva Braun, 01

Roee Rosen, Live and Die as Eva Braun, 1995-97

Rosen, Roee, 1995-97, Live and Die as Eva Braun, 03