Op enige afstand werkt het als een groot wandtapijt in de stijl van de jaren vijftig: een decoratief patchwork van veelhoekige vormen in felle kleuren. Wie dichterbij komt treedt binnen in een ruimtelijk labyrint waarmee de schilder, David Hockney, verslag doet van een bezoek aan vrienden in hun huis in Santa Monica Valley in Californië.

We komen aan over de gele zandweg die van rechtsboven het beeld in komt. Op het einde daarvan, bij nummer 145 parkeren we de auto onder een luifel en dalen de trap af naar het huis. Hier ontmoeten we eerst Don, die op zijn atelier bezig is met een schilderij en, nadat we helemaal naar de nadere kant van het huis zijn gelopen, Christopher in zijn werkkamer achter de typemachine.

A Visit with Christopher and Don, Santa Monica Canyon 1984 is de titel van dit grote doek, dat nu, als een bruikleen van Museum Ludwig in Keulen, te zien is in De Pont in Tilburg. Een fascinerend schilderij dat aanleiding is voor allerlei gedachten en beschouwingen. We zouden het kunnen hebben over de wereld van de jet set in de villawijken rond Los Angeles. Hoe hier de internationale culturele elite al vanaf de vroege twintigste eeuw een ideaal toevluchtsoord vindt. Over Christopher, Don en David als typische bewoners van dit hedonistische paradijs: Don Bachardy, een bekende Amerikaanse portretschilder, Christopher Isherwood de beroemde Engelse schrijver en natuurlijk Hockney zelf.

Maar meer dan dat zou het moeten gaan over de wijze waarop de schilder deze wereld in beeld brengt. Niet vanuit één moment en vanuit één plaats maar als een montage van opeenvolgende waarnemingen. We lopen door het huis van de ene kamer naar de ander. Wat alle ruimten verbindt is de blik door het venster met het witte huis tegen de blauwe hemel op de rots in de verte. Hetzelfde huis dat door Don wordt geschilderd en dat onderwerp is van Christophers literaire overpeinzingen.

Wie vanaf hier verder wil treedt binnen in de wereld van de kunst. Hockney verwerkt alle mogelijke ruimteconstructies die de kunstgeschiedenis heeft voortgebracht: van de omgekeerde perspectief van de middeleeuwen tot aan de kubistische schilderijen van Picasso. Het kijken houdt nooit meer op.