My Dirty Little Heaven
In het werk van Wangechi Mutu vloeit en stroomt alles in een oneindig proces van vermenigvuldiging en bevruchting. Elk beeldelement brengt een volgend voort dat er wat vorm, kleur en materiaal betreft aan verwant is. Alles is verenigd in groeisels, vertakkingen of kettingen die het hele beeldvlak vullen. Van het een komt het ander en het resultaat is een soort breisels of patchwork. Technisch fraai, rijk aan effecten, maar gaat het ook ergens over?
Wangechi Mutu, A Fake Jewel in the Crown, 2007, detail
Schilderkunstig gezien dus niet echt. Het is vooral veel van hetzelfde en dat is ook de overheersende indruk die je overhoudt aan de tentoonstelling in het Deutsche Guggenheim. Met een mooie titel, dat wel: My Dirty Little Heaven.
Maar wat maakt Wangechi Mutu dan tot zo’n gevierd kunstenaar? Ik denk naast het obsessieve dat uit haar werk spreekt – dit móest gemaakt worden, zó en niet anders – , toch vooral dat zij het ideale affiche oplevert: een jonge, van oorsprong Keniaanse vrouw die zonder officiële status in New York werkt, allerlei actuele thema’s als man-vrouw, zwart-blank, wetenschap versus natuur op indringende wijze aan de orde stelt en deze weet te verbinden met zeer uiteenlopende beeldtradities, van mythisch tot hedendaags, van Afrikaans tot westers. Precies de soort mix die haar voor een in omvang en invloed snel groeiend deel van de internationale kunstwereld tot een ideale kunstenaar maakt. Politiek correcter kan haast niet.
Wangechi Mutu, Epiglotus I, II, 2007, detail
En dan nog iets. Het Guggenheim brengt Wangechi Mutu als de eerste winnaar van een nieuwe, door het museum zelf ingestelde prijs: Artist of the Year. Wat een onzin! Niet omdat de kunstenares de prijs niet zou verdienen, maar omdat deze als instituut geen enkele grond van bestaan heeft. Artist of the Year, wie zou daar over moeten gaan?
charles spreksel wrote,
Mutu(!) gaat denk ik wel ergens over; volgens haarzelf over grenzen; over het verhevene en het abjecte.Over het probleem het sublieme in materie uit te drukken. Over onverenigbare ideeën en beelden. Over het samenbrengen van magie en realiteit.Over vakmanschap.
Enwezor (een van de curatoren) zegt : uitzonderlijke schoonheid; ritueel geweld en archeologie van de massamedia.
Het is geen prijs van Guggenheim maar van de Deutsche Bank.
De prijs is toegekend door curatoren die hun sporen hebben verdiend.
Link | juni 6th, 2010 at 09:29
Ko van Dun wrote,
Op mijn vraag: Maar gaat het ook ergens over?, was het antwoord: schilderkunstig gezien dus niet. En dat is nou juist het punt. Je kunt nog zo’n belangrijke en relevante thema’s aandragen als je ze niet in sterke beelden weet te vangen heb je nog steeds geen kunst. Dat grote curatoren als Enwezor deze kunst de hemel in prijzen verbaast me niets. Velen van hen – en hij voorop – hebben zich in het verleden al vaak laten kennen als tentoonstellingsmakers die in de eerste plaats een politieke agenda voeren.
En wat de prijs betreft: deze is wel degelijk door Guggenheim in het leven geroepen, kijk op: http://www.guggenheim.org/new-york/about-us/50th-anniversary/first-annual-art-awards
Link | juni 6th, 2010 at 19:50
charles spreksel wrote,
Wat bedoel je met schilderkunstig?
Het zijn geen schilderijen maar fotomontages collages mixed media.
Beelden.
Ik vind de beelden ijzersterk.
Prijs is echt van de Deutsche Bank.Zie blz140 141 catalogus
Link | juni 6th, 2010 at 20:16
Ko van Dun wrote,
Schilderkunstig is hier meer algemeen bedoeld als esthetisch, hoe het gedacht en gedaan is in termen van vorm, kleur, compositie. Op dat punt vind ik het werk nogal oppervlakkig en niet getuigen van een sterk gevoel of een grootse visie.
Laten we het wat de prijs betreft erop houden dat de Deutsche Bank cq Guggenheim Berlin deze ingesteld heeft in navolging van het moedermuseum. Hoe het ook zij, mijn kritiek op de pretenties die uit ‘Kunstenaar van het jaar’ spreken blijft dezelfde.
Link | juni 7th, 2010 at 08:56
renée schönthal wrote,
Eergisteren ook deze tentoonstelling in het Guggenheim gezien,ik was daar met de vrienden van het SMA ,we hebben oa de berliner bienale bekeken en diverse prive kollecties,helaas viel deze tentoonstelling erg tegen,wel prachtige kleuren,maar erg versierderig,het was voor niemand duidelijk waar dit nu over ging.Jammer!
Link | juni 15th, 2010 at 19:41