Vreemd hoe het kan gaan, zeker in de kunst. Uitgestippelde wegen zijn er niet en als kunstenaar moet je de kansen grijpen die je krijgt.

Neem Loek Grootjans, 55 inmiddels, met een indrukwekkende staat van dienst, maar in eigen land nog altijd relatief onbekend. Dit in tegenstelling tot België waar het S.M.A.K onlangs drie zalen voor hem reserveerde.

Misschien speelt het nogal radicaal filosofische karakter van zijn werk hem parten. Loek Grootjans strives for a high and intense degree of consciousness in his work is de eerste zin van de toelichting op de site van In Situ Gallery. Geen kunst die zich zomaar laat consumeren, je moet er wat voor doen maar de beloning is er dan ook naar.

Op Art Amsterdam presenteerde In Situ werk van de kunstenaar in een speciaal onderdeel van het beursprogramma. De eyecatcher bestond uit een stapel blankhouten dozen met glazen deksel, gevuld met alle mogelijke objecten, materialen en gereedschappen die ooit tot de inventaris van het atelier van de kunstenaar hebben behoord. Alles verenigd onder een dikke laag stof.

Als je binnenkomt raak je meteen in de ban van wat je ziet. De streng geordende dozen, glanzend en strak, met daarin de grillige maar zachte vormen van de objecten onder hun deken. Prachtig, niet alleen puur als contrast, maar ook als beeldend drama, subtiel met alle mogelijke betekenissen beladen.

Hier wil je meer van weten, waar gaat dit over, wat zie ik eigenlijk precies? Het stof blijkt de sleutel. Door Loek Grootjans door de jaren heen verzameld als de neerslag van alles wat zich op zijn atelier heeft voltrokken, is het niet zomaar stof, maar het residu van elke handeling, alle arbeid, elke aanwezigheid. Stof is grijs, dat realiseer je je nu ook, natuurlijk! Hoe kleurrijk elk partikel ook afzonderlijk, als je er maar genoeg van bij elkaar brengt neutraliseren ze elkaar volledig. Wat zich ooit in het hier en nu voltrok is opgelost in tijdloze schoonheid.