Loze esthetiek op Art Amsterdam

Geen erg opwindende editie dit jaar en mede door het prachtige weer, zeker ook geen erg succesvolle. Art Rotterdam steekt de “KunstRai” nadrukkelijk naar de kroon, de naamsverandering van het Amsterdamse evenement heeft daar weinig aan veranderd. Wat ontbrak was urgentie en betrokkenheid; braafheid en mooimakerij was er te veel. Niet makkelijk trouwens om hier een goede balans in te vinden. Een beurs moet het immers hebben van de handel en die vraagt nu eenmaal om verkoopbare objecten, liefst met een zekere garantie op waardebehoud. Wat op Art Amsterdam pijnlijk duidelijk werd is dat tijdloze schoonheid en ambachtelijkheid maar al te vaak leiden tot vrijblijvendheid. Het werk van Klaas Gubbels is hier inmiddels een bijna klassiek voorbeeld van. Maar ook kunstenaars die wel van een grotere betrokkenheid bij de wereld getuigen verliezen zich vaak in loze esthetiek. Rachid Ben Ali, een paar jaar geleden nog een van de jonge beloften van de Nederlandse kunst, neutraliseert de psychische en politieke lading van zijn werk met zijn zelfverliefde, virtuoze tekenhand. Alleen de kleine doekjes hielden een directe beeldende zeggingskracht.

Klaas Gubbels, schilderijen bij Galerie Willy Schoots

Klaas Gubbels, schilderijen bij Galerie Willy Schoots

Rachid Ben Ali, schilderijen bij Witzenhausen Gallery

Rachid Ben Ali, schilderijen bij Witzenhausen Gallery


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>