Thomas Struth: Familienleben

thomas-struth-zaalbeelden-11

Nauwkeurig gemaakte beelden die uitnodigen tot nauwkeurig kijken; dat is de kunst van Thomas Struth. Ontdaan van iedere franje ontleent het zijn kracht aan de overtuigende samenspraak van onderwerpkeuze en werkwijze. Het doel is de objectieve registratie van het echte leven, het resultaat is een zeldzaam rijk palet aan verhalen en geschiedenissen.

Wat de tentoonstelling in Museum de Pont in Tilburg ook suggereert is dat grote kunst eigenlijk altijd al maar één onderwerp kende en dat het enige wat Struth van zijn grote voorgangers onderscheidt is dat zijn portretten niet geschilderd maar gefotografeerd zijn. Qua zienswijze, concept en ook als het gaat om de kwaliteit van de uitvoering zijn Rembrandt, Vermeer of Velazquez niet ver weg.

Rustig en veelal onbewogen komen ze in beeld: de vaders, moeders, echtgenoten, kinderen en geliefden. Ze kijken recht in de lens en nodigen de toeschouwer uit terug te kijken. Deze onbevangenheid geeft de beelden een grote lading. Het is kijken en bekeken worden, zowel voor de geportretteerde als voor de toeschouwer. Dit is wat de laatste vooral ook voelt: met dat van de ander wordt ook het eigen bestaan in zijn allerkaalste en tegelijkertijd in zijn allermenselijkste gedaante zichtbaar.
Kunst van een verademende eenvoud en een fascinerende diepgang. Kunst ook zoals ze er altijd al was en zal zijn. Via Bernd en Hilla Becher grijpt Struth terug op een traditie die al voor de oorlog door August Sander werd gevestigd en die het medium in zijn documentaire vermogen voorop stelt. Struth zelf geldt inmiddels als een van de iconen van wat inmiddels de Düsseldorfer Schule wordt genoemd, een status die in Tilburg overtuigend wordt bevestigd.


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>